Κέρκυρα

Το Κάστρο της Καλαμάτας

 

Κατά το 1500 π.Χ. Γεννήσεως πάνω στο βράχο, Ακρόπολη, του σημερινού κάστρου της Καλαμάτας το βασιλόπουλο Φάρις από το αρχαίο Άργος ίδρυσε το βασίλειό του και την πόλη που ονομάστηκε Φαραί από το όνομά του (λεγόταν Φάρις).

Άγαλμα της Ελευθερίας

Το άγαλμα της Eλευθερίας είναι ψηλό άγαλμα, το οποίο εικονίζει την Ελευθερία ως γυναικεία μορφή και βρίσκεται στη νησίδα Λίμπερτυ Άιλαντ (Liberty Island) στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης.Η ιδέα του αγάλματος ανήκει στον Γάλλο ιστορικό Εντουάρ ντε Λαμπουλέ, ο οποίος πρότεινε να κατασκευαστεί ένα μνημείο προς τιμήν της γαλλοαμερικανικής φιλίας. Την προτομή του αγάλματος την είχε δει από τη μορφή του Φωτοφόρου Απόλλωνος, η βάση του αγάλματος βασίζεται στον Κολοσσό της Ρόδου. Το 1874, ο Φρεντερίκ Μπαρτολντί, έμπειρος γλύπτης, άρχισε να εργάζεται στο Παρίσι για την κατασκευή του, ενώ τη στατική δομή του μελέτησε ο Γουστάβος Άιφελ.Όταν τελείωσε, το αμερικανικό Κογκρέσο αποφάσισε να τοποθετηθεί στη συγκεκριμένη νησίδα, από όπου είναι ορατό σε όποιον μπαίνει ή βγαίνει από το λιμάνι της Νέας Υόρκης. Εγκαινιάστηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1886.

Το άγαλμα ζυγίζει 225 τόνους και καλύπτεται από περίβλημα χαλκού. Το ύψος του, χωρίς τη βάση, είναι 46,5 μέτρα, ενώ με τη βάση διπλασιάζεται. Στο εσωτερικό του, 168 σκαλιά επιτρέπουν την άνοδο στο κεφάλι και άλλα 58 στο χέρι, που κρατάει τον πυρσό.Η βάση του φιλοξενεί από το 1972 το Μουσείο Μετανάστευσης.

Σπήλαιο της Αποκάλυψης Πάτμος

Το Σπήλαιο της Αποκάλυψης βρίσκεται στην Πάτμο, στο δρόμο μεταξύ της Χώρας και της Σκάλας. Θεωρείται ότι το σπήλαιο αυτό είναι το σημείο όπου απόστολος Ιωάννης είχε τα οράματα που κατέγραψε στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Το 1999 κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ μαζί με την Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.

Μεγαλολιθικοί Ναοί της Μάλτας

Οι Μεγαλιθικοί Ναοί της Μάλτας (Megalithic Temples of Malta) είναι το όνομα που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία ομάδα επτά μεγαλιθικών συνόλων που βρίσκονται στα νησιά της Μάλτας και του Γκόζο. Οι ναοί αυτοί θεωρήθηκαν πως κατέχουν εξαιρετική παγκόσμια αξία από την ΟΥΝΕΣΚΟ, η οποία χαρακτήρισε την ομάδα ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, διατηρώντας το ίδιο όνομα.

Αρχικά ο τίτλος του μνημείου πολιτιστικής κληρονομιάς δόθηκε μόνο στους δύο ναούς που απότελούν το σύμπλεγμα Γκγκαντίτζα στο νησί Γκόζο το 1980. Το 1992 όμως ο τίτλος διευρύνθηκε ώστε να περιλαμβάνει και τους υπόλοιπους έξι ναούς που βρίσκονταν στο νησί της Μάλτας.

Οι Ναοί που αποτελούν το σύμπλεγμα των Μεγαλιθικών Ναών της Μάλτας είναι :

Γκγκαντίτζα (Ġgantija)

Χαγκάν Κιουίμ (Ħaġar Qim)

Μνάτζντρα (Mnajdra)

Τα' Χαγράτ (Ta' Ħagrat)

Τα' Σκορμπά (Ta' Skorba)

Ταρχίεν (Tarxien)

Τροία-Τουρκία

Η Τροία ή Ίλιον είναι μυθική πόλη, θέατρο του Τρωικού πολέμου, μέρος του οποίου περιγράφεται στην Ομήρου Ιλιάδα, ένα αρχαιοελληνικό έπος, του 9ου ή 8ου π.Χ. αιώνα, που περιέχει παλαιότερο υλικό (Ιλιάς σημαίνει «έπος του Ιλίου»).

Η Τροία (Τουρκ.: Truva) είναι επίσης το όνομα του αρχαιολογικού χώρου, της παραδοσιακής τοποθεσίας της Ομηρικής Τροίας, στη Μικρά Ασία, κοντά στην ακτή της σημερινής βορειοδυτικής Τουρκίας, νοτιοδυτικά των Δαρδανελίων κάτω από το Όρος Ίδα της Φρυγίας.

Κατά τη βασιλεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου, ιδρύθηκε στην τοποθεσία που πιστευόταν ότι ήταν η θέση του μυθικού Ιλίου, μία νέα πόλη που ονομάστηκε Ilium-Ίλιον. Ήκμασε έως την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης, και παρήκμασε σταδιακά κατά τα βυζαντινά χρόνια. Η ρωμαϊκή πόλη Κέλεια - Celeia (νυν Celje στη Σλοβενία) αναφέρεται από ορισμένους συγγραφείς ως Troia secunda ("δεύτερη Τροία").

Στα 1870 ο Γερμανός αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν ανέσκαψε την περιοχή. Μεταγενέστερες ανασκαφές απεκάλυψαν αρκετές πόλεις κτισμένες διαδοχικά η μία πάνω στην άλλη. Μία από τις πλέον πρόσφατες (Τροία VIIa) συχνά ταυτίζεται με την ομηρική Τροία.

Εκκλησία Αρχάγγελου Μιχαήλ -Πεδούλα Κύπρος

Ο ξυλόστεγος ναός είναι το πιο σημαντικό αξιοθέατο της κοινότητας και βρίσκεται σε κοντινή απόσταση στα βορειοανατολικά του ναού της Προόδου του Τιμίου Σταυρού, απέναντι από το Βυζαντινό Μουσείο. Ο ναός περιλαμβάνεται στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Ο ναός υφίστατο το 1472, οπότε ο ιερέας Βασίλειος Χάμαδος παρήγγειλε στο βιβλιογραφικό εργαστήριο της Μονής Κύκκου ένα Ψαλτήριο για τις λειτουργικές ανάγκες. Το 1474 διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες, έργα του ζωγράφου Μηνά από τη Μυριανθούσα, πιθανώς από τον Πεδουλά.

Οι τοιχογραφίες περιλαμβάνουν σκηνές του θεομητορικού και χριστολογικού κύκλου, των Παθών, σκηνές από την Π. Διαθήκη και αγίους. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι και η υπερμεγέθης τοιχογραφία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ ξιφοφόρου στο βόρειο τοίχο.Σημαντικό είναι το τέμπλο του ναού, το οποίο φέρει γραπτή διακόσμηση που χρονολογείται στον 15ο αι. Στο τέμπλο εκτός από το δικέφαλο αετό, απεικονίζεται ο θυρεός των Λουζινιανών βασιλιάδων της Κύπρου.Ο ναός πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου (Σύναξη των Ασωμάτων) και στις 6 Σεπτεμβρίου (Το εν Χώνες θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ).

Το Κάστρο της  Πράγας

Το Κάστρο της Πράγας (τσεχ. Pražský hrad) βρίσκεται στη συνοικία Χρατσάνι της Πράγας, που πολύ συχνά χρησιμοποιείται με την ίδια σημασία. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα και παλαιότερα κάστρα του κόσμου. Στο κάστρο είχαν την έδρα τους τα γραφεία των Τσέχων βασιλέων, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και των Προέδρων της Τσεχοσλοβακίας και Τσεχίας. Στο Κάστρο επίσης φυλάσσονται τα Κοσμήματα του Στέμματος της Βοημίας. Η ιστορία του Κάστρου της Πράγας ξεκινάει από τον 9ο αιώνα. Οι βασιλικές του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Βίτου δημιουργήθηκαν στο πρώτο μισό του 10ου αιώνα, ενώ ιδρύθηκε και το πρώτο μοναστήρι στη Βοημία. Το 12ο αιώνα κατασκευάστηκε ένα παλάτι ρωμανικού ρυθμού, ενώ το 14ο αιώνα, κατά τη βασιλεία του Καρόλου Δ', το βασιλικό παλάτι ξαναχτίστηκε σε γοτθικό ρυθμό κι ενισχύθηκαν οι οχυρώσεις.

Κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουσιτών, το Κάστρο παρέμενε ακατοίκητο. Το 1485, ο Λαδίσλαος Β' της Βοημίας και Ουγγαρίας ξεκινάει την ανοικοδόμηση του κάστρου, ενώ αργότερα προστέθηκαν στη βόρεια πλευρά αμυντικά τείχη. Μια πυρκαγιά το 1541 καταστρέφει μεγάλα τμήματα του κάστρου, ενώ αργότερα εμφανίζονται κάποια νέα κτίρια αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής κατά τη βασιλεία των Αψβούργων. Η τελευταία μεγάλη ανοικοδόμηση του κάστρου πραγματοποιήθηκε υπό την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα.

Το 1918, το κάστρο έγινε έδρα του Προέδρου της Δημοκρατίας της Τσεχοσλοβακίας. Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τη γερμανική κατοχή στην Τσεχοσλοβακία, το Κάστρο της Πράγας έγινε το επιτελείο του Ράινχαρντ Χάιντριχ. Λέγεται ότι τοποθέτησε στο κεφάλι του το Στέμμα της Βοημίας, πιστεύοντας ότι ήταν μεγάλος βασιλιάς και, σύμφωνα με παλιούς θρύλους, όποιος σφετεριστής φορέσει το στέμμα στο κεφάλι του, είναι καταδικασμένος να πεθάνει μέσα σε ένα χρόνο. Σε λιγότερο από χρόνο μετά την ανάληψη εξουσίας, ο Ράινχαρντ Χάιντριχ δολοφονήθηκε.Με την απελευθέρωση της Τσεχοσλοβακίας, το Κάστρο στέγασε τα γραφεία της κομμουνιστικής κυβέρνησης, ενώ με τη διάλυσή της έγινε η έδρα των Προέδρων της Δημοκρατίας της Τσεχίας.

Κολοσσαίαο-Ρώμη

Το Amphitheatrum Flavium ή περισσότερο γνωστό με την ονομασία Colosseum (Κολοσσαίο, το Γιγαντιαίο) ήταν ένα αμφιθέατρο στην Ρώμη. Βρίσκεται στη ΝΑ. πλευρά της Ρωμαϊκής Αγοράς (Forum Romanum). ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Δομιτιανός 80 μ.Χ. Ονομαζόταν αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων Πήρε το όνομά του από το κολοσσαίο άγαλμα του Νέρωνα (Ο Κολοσσός), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε.

Μπορούσε να χωρέσει 45.000 θεατές και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέρεια 524 μέτρων. Οι διαστάσεις του ήταν τεράστιες: 156 x 188 μέτρα και το ύψος του έφτανε τα 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο 4ος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Ο τελευταίος όροφος προοριζόταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολιτών, ενώ ο πρώτος για τους επιφανείς πολίτες. Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου. Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους, 4 από τις οποίες χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες. Οι πολλές πύλες έδιναν στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Στην κονίστρα (αρένα) οδηγούσαν δύο πύλες: η «πύλη της ζώσης σαρκός», από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η «νεκρική πύλη», από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί της μάχης. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τοις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών.

Εθνικό Πάρκο Ιγκουαζού Βραζιλία

Το Εθνικό Πάρκο Ιγκουαζού (Parque Nacional do Iguaçu - Iguaçu National Park) είναι εθνικό πάρκο της Βραζιλίας. Είναι γνωστό για τους καταρράκτες του, μέρος των οποίων βρίσκεται και στην Αργεντινή, καθώς και την άγρια πανίδα του και ειδικότερα τα πτηνά του, όπου περιλαμβάνονται πολλά σπάνια και υπό εξαφάνιση είδη. Το πάρκο αποτελεί ένα μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου πέντε είδη δασών και οικολογικών συστημάτων συναντούνται σε μία τοποθεσία.Το πάρκο χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 1986.

Μάτσου Πίτσου Περού

Η αρχαία πόλη Μάτσου Πίτσου που βρίσκεται στο νότιο Περού είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του πολιτισμού των Ίνκα, που χάθηκε με απότομο τρόπο και που η εξέλιξη του ήταν και θα παραμείνει θέμα συζήτησης. Το Μάτσου Πίτσου (στην ελληνική βιβλιογραφία απαντάται και ως Μάτσου Πίκτσου) στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει «αρχαίο βουνό». Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, Ουρουμπάμπα. Απέχει 80 χιλιόμετρα από την πόλη Κούσκο. Η περιοχή έχει πυκνή βλάστηση, με τυπική τροπική χλωρίδα, ενώ η όλη περιοχή μεταξύ της Σιέρρα και του πυκνού δάσους ονομάζεται ceja de selva, δηλαδή «το φρύδι του δάσους». Η πόλη είναι χτισμένη επάνω σε μια πολύ στενή κύρτωση του ορεινού όγκου της Σιέρρα και συνδέει την πόλη με τη κορυφή Χουαϊάνα Πίτσου, που σημαίνει η «νεαρή κορυφή». Παρότι οι ακραίες καιρικές και κλιματολογικές συνθήκες δεν είναι χαρακτηριστικό της περιοχής, σε σύγκριση πάντα με το γενικό σύνολο των κορυφογραμμών των Άνδεων, η ανθρώπινη κατοίκηση για μεγάλο χρονικό διάστημα στην πόλη Μάτσου Πίτσου, δεν είναι εφικτή. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που οι αρχαιολόγοι δεν δέχτηκαν ότι αυτή η πόλη αποτέλεσε το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας στη διάρκεια της Ισπανικής κατάκτησης.

Τατζ Μαχάλ

Το Τατζ Μαχάλ (Taj Mahal) είναι ένα περισπούδαστο κτιριακό συγκρότημα που βρίσκεται στην Ινδία, κτισμένο στη νότια όχθη του ποταμού Γιαμούνα κοντά στη πόλη Άγκρα. Το συγκρότημα αναπτύσσεται γύρω από το μαυσωλείο που ανήγειρε ο Μουγκάλ Αυτοκράτορας (Σάχης) Τζαχάν προκειμένου να τιμήσει τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Μουμτάζ Μαχάλ που πέθανε το 1631 κατά τη διάρκεια τοκετού.Για την ανέγερσή του, που έγινε σε σχέδια ομάδας αρχιτεκτόνων από την Ινδία, το σημερινό Πακιστάν και άλλα μέρη της Ασίας, απασχολήθηκαν 20.000 εργάτες που ξεκίνησαν το 1632 δουλεύοντας καθημερινά, για να το ολοκληρώσουν το 1649. Πλην όμως για να ολοκληρωθούν όλα τα κτίσματα του συγκροτήματος χρειάστηκαν 22 χρόνια.Η έκταση που καταλαμβάνει το κυρίως μαυσωλείο και όλο το συγκρότημα είναι ένα ορθογώνιο με διαστάσεις 580×350 μέτρα, με τετράγωνο κήπο στο κέντρο που πλαισιώνεται από δύο άλλα μικρότερα επιμήκη κτίρια προσανατολισμένα κατά διεύθυνση Βορρά - Νότου. Επί της νότιας πλευράς του όλου συγκροτήματος βρίσκεται η κύρια πύλη του συγκροτήματος που είναι από ψαμμίτη. Η βόρεια πλευρά του συγκροτήματος περιλαμβάνει το Μαυσωλείο και καταλήγει στην όχθη του ποταμού Γιαμούνα. Δεξιά του Μαυσωλείου έχει ανεγερθεί τζαμί και αριστερά κτίριο ομοιόμορφο με το τζαμί, λεγόμενο τζαβάμπ, που διατηρεί την αισθητική αρχιτεκτονική ισορροπία. Το όλο συγκρότημα περικλείεται από ψηλό τειχικό περίβολο που φέρει ανά διαστήματα οκταγωνικούς πυργίσκους. Έξω δε από τον περίβολο αυτό και προς νότο βρίσκονται τα βοηθητικά κτίσματα της φρουράς καθώς και σταύλοι.

Χρωματικά το Μαυσωλείο είναι κτισμένο από λευκό μάρμαρο που έρχεται σε αντίθεση με τα δύο παραπλήσια κτίρια, το τέμενος και το τζαβάμπ, που είναι κτισμένα από κόκκινο ψαμμίτη. Το κυρίως κτίσμα του Μαυσωλείου βρίσκεται σε μαρμάρινο βάθρο ύψους 7 μέτρων ενώ σε κάθε πλευρά φέρει λοξές γωνιώδεις κατασκευές στις οποίες υπερέχει ανά μια τεράστια τοξοειδής πύλη ύψους 33 μέτρων. Εσωτερικά ο κυρίως χώρος του αποτελεί οκταγωνικό θάλαμο με ανάγλυφες διακοσμήσεις, στο κέντρο του οποίου βρίσκονται τα δύο κενοτάφια του Σάχη και της αγαπημένης του Μαχάλ που περιβάλλονται από διάτρητο μαρμάρινο κιγκλίδωμα. Αμέσως μετά αυτών και στο επίπεδο του κήπου βρίσκονται οι πραγματικοί τάφοι τους. Το Τατζ Mαχάλ επιστέφεται [ασαφές] από ένα διπλό θόλο (τρούλο) βολβοειδούς μορφής από ίδιο λευκό υλικό.Το Τατζ Μαχάλ σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά δημιουργήματα παγκοσμίως, και το μέγιστο της Μουγκάλ (ινδομογγολικής) αρχιτεκτονικής, το οποίο και περιλαμβάνεται στα Μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Η Μονή Στουντένιτσα, Σερβία

Ιστορικά στοιχεία:Η Μονή Στουντένιτσα ανεγέρθηκε από τον ιδρυτή του μεσαιωνικού Σερβικού κράτους, Στέφανο Νέμανια το 1186 ως μαυσωλείο του.Είναι μοναστηριακό συγκρότημα με το καθολικό αφιερωμένο στη Θεοτόκο. Αυτός ο ναός αποτελεί το αρχιτεκτονικό πρότυπο της Σχολής Ράσκα και ευρύτερο πρότυπο των βασιλικών μαυσωλείων. Στις αρχές του 14ου αιώνα (1313-1314) ο βασιλιάς Μιλούτιν έκτισε το παρεκκλήσιο αφιερωμένο στους Αγίους Ιωακείμ και Άννης. Οι τοιχογραφίες αυτού του παρεκκλησίου, έργο των Μιχαήλ και Ευτύχιου Αστραπά θεωρούνται αποκορύφωμα της Παλαιολόγιαςζωγραφικής. Η μονή κατά τη μακραίωνη ιστορία της πλήγηκε από σεισμό καιλεηλατήθηκε πολλές φορές από ξένους κατακτητές όπως και άλλες Μονές της περιοχής.

Το Μνημείο του Λέοντος Ελβετία-Λουκέρνη

To Μνημείο του Λέοντος (Γερμανικά: Löwendenkmal), ή Λέοντας της Λουκέρνης, είναι ένα γλυπτό στη Λουκέρνη της Ελβετίας, φιλοτεχνημένο από το Μπέρτελ Θόρβαλντσεν, προς τιμήν των Ελβετών Φρουρών που σφαγιάστηκαν από επαναστάτες στις 10 Αυγούστου του 1792 στο Ανάκτορο του Κεραμεικού στο Παρίσι της Γαλλίας, κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Ο Αμερικανός συγγραφέας Μαρκ Τουαίην (1835-1910) ύμνησε το γλυπτό του θανάσιμα πληγωμένου λιονταριού χαρακτηρίζοντάς το ως "το πιο θρηνητικό και κινούμενο κομμάτι πέτρας στον κόσμο".

Στο γλυπτό υπάρχει η αφιέρωση Helvetiorum Fidei ac Virtuti ("Στην αφοσίωση και την ανδρεία των Ελβετών"). Το λιοντάρι αναπαρίσταται να διαπερνάται από ένα ακόντιο, ενώ δίπλα του υπάρχουν δύο ασπίδες με τους θυρεούς της Ελβετίας και της Γαλλικής Μοναρχίας αντίστοιχα. Στο κάτω μέρος του γλυπτού υπάρχει μια επιγραφή με τη λίστα των ονομάτων αξιωματικών, και τους (κατά προσέγγιση) αριθμούς των νεκρών (DCCLX = 760), και των επιζώντων (CCCL = 350).

Μνημείο των Ανακαλύψεων Πορτογαλία-Λισαβόνας

Το Μνημείο των Ανακαλύψεων (πορτογαλικά: Padrão dos Descobrimentos; ελληνική προφορά Παντράου ντος Ντεσκομπριμέντους) βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Τάγου στη συνοικία Μπελέμ (Belém) της Λισαβόνας στην Πορτογαλία.

Το μνημείο ανεγέρθηκε το 1960 από το δικτατορικό καθεστώς του Σαλαζάρ (Salazar, 1889 – 1970), προς τιμήν των Πορτογάλων θαλασσοπόρων κατά την Εποχή των Ανακαλύψεων και με την ευκαιρία της 500ης επετείου από το θάνατο του Ερρίκου του Θαλασσοπόρου (1394 – 1460), ο οποίος ξεκίνησε τις θαλάσσιες εξερευνήσεις, χρηματοδοτώντας συστηματικά τις αποστολές.

Το μνημείο έχει ύψος 52 μέτρα και είναι σχεδιασμένο σε σχήμα καραβέλας. Φιλοτεχνήθηκε από Πορτογάλους καλλιτέχνες, τον αρχιτέκτονα Cottinelli Tempo και το γλύπτη Leopoldo de Almeida.

Μον Ρεπό Κέρκυρα

Στην Παλαιόπολη, όπου «αναπαύονται» τα ίχνη της αρχαίας πόλης της Κέρκυρας (8ος αι. π.Χ.) βρίσκεται το καταπράσινο κτήμα του Μον Ρεπό, το οποίο απλώνεται σε 258 στρέμματα πυκνής βλάστησης και πανέμορφων κήπων, τους οποίους στολίζουν διάσπαρτα θραύσματα της αρχαίας μνήμης.Στο κτήμα του Μον Ρεπό, το οποίο απέχει μόλις 3 χλμ από την πόλη της Κέρκυρας, και το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του λόφου της Αναλήψεως, έχτισε τη θερινή του έπαυλη το 1831 ο Άγγλος Αρμοστής των Ιονίων Νήσων Φρέντερικ Άνταμ (Frederic Adam) για χάρη της αγαπημένης του γυναίκας της Κερκυραίας Νίνας Παλατιανού, σε Το 1864, μετά την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, ο δήμος της Κέρκυρας παραχώρησε το παλάτι και τους κήπους στη δυναστεία του Γεωργίου του Α’ προκειμένου να το χρησιμοποιούν ως θερινή κατοικία. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ ήταν εξάλλου εκείνος που του έδωσε τόσο παραστατικά το όνομα Mon Repos (= Ανάπαυση Μου).

Στο παλάτι, που έχει απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα, φιλοξενήθηκε για ένα μεγάλο διάστημα, το 1863, και η αυτοκράτειρα της Αυστροουγγαρίας Ελισάβετ, η θρυλική πριγκίπισσα Σίσσι, πριν χτίσει, μαγεμένη από την Κέρκυρα, το Αχίλλειο, ενώ εδώ γεννήθηκε και ο Φίλιππος Μάουνμπάντεν, ο μετέπειτα Δούκας του Εδιμβούργου και σύζυγος της βασίλισσας της Αγγλίας, Ελισάβετ. Το Μον Ρεπό εξάλλου είχε επιλέξει και ο Παρίνι, ο Ιταλός πολιτικός διοικητής των Ιονίων Νήσων, ως θερινή κατοικία κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Η βασιλική δυναστεία νεμόταν κατ’ αποκλειστικότητα τόσο το κτήμα όσο και το παλάτι έως το 1967. Με τη μεταπολίτευση επιστράφηκε στο Δήμο της Κέρκυρας αλλά τότε άρχισε η νέα του περιπέτεια καθώς ο Κωνσταντίνος Γλίξμπουργκ τα διεκδίκησε ως προσωπική του οικογενειακή περιουσία.

Οι δικαστικές μάχες ολοκληρώθηκαν μόλις το 1991, οπότε η Δικαιοσύνη απεφάνθη ότι το Μον Ρεπό ανήκει στο λαό της Κέρκυρας. Στην απόφαση αυτή βοήθησαν πολύ και τα ερείπια των αρχαίων ναών, του καλύτερα σωζόμενου, που σύμφωνα με τις αρχαιολογικές μαρτυρίες πιστεύεται ότι ανήκει στον Απόλλωνα, αλλά και του παλαιότερου και μεγαλύτερου, αν και πλέον σώζονται ελάχιστα στοιχεία, της Ακραίας Ήρας όπως και τα υπόλοιπα σημάδια που άφησε ο χρόνος, από τότε που στην έκταση του εκτεινόταν η Παλαιόπολη, η αρχαία πόλη της Κέρκυρας. Αξίζει να σημειώσουμε ότι μέχρι και το 1991 η πρόσβαση στο κτήμα για τους επισκέπτες ήταν αδύνατη.Τo κομψό και εντυπωσιακό παλάτι με τα μεγάλα ανοίγματα είναι αποικιακού ρυθμού με έντονα ελληνικά και νεοκλασικά στοιχεία. Δεσπόζει στη μέση του κτήματος και φτάνετε εκεί, αφού περάσετε την είσοδο και περπατήσετε στα φαρδιά μονοπάτια, τα καλυμμένα με λευκό χαλίκι κάτω από τη σκιά των καταπράσινων πεύκων.Στους πανέμορφους κήπους του κάποτε φιλοξενούνταν περισσότερα από 2.000 είδη φυτών, δώρα ευρωπαϊκών βασιλικών οίκων.Σήμερα το παλάτι του Μον Ρεπό στεγάζει το Μουσείο της Παλαιόπολης, καθώς ο Δήμος της Κέρκυρας το έχει παραχωρήσει για 50 χρόνια στο Υπουργείο Πολιτισμού. Οι περισσότερες εξάλλου εργασίες αναστήλωσης και ανάδειξης του έγιναν το 1994 για το χατίρι της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής που είχε φιλοξενηθεί εκείνον τον Ιούνιο στην Ελλάδα, που ασκούσε την εξαμηνιαία Προεδρία της Ένωσης. σχέδια του Άγγλου αρχιτέκτονα Γουάιτμορ (Whitmore).

Ναός Αγίου Σπυρίδωνα Κέρκυρα

Ο ναός του Αγίου Σπυρίδωνα, ένα από τα σημαντικότερα μεταβυζαντινά μνημεία της πόλης της Κέρκυρας, αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες της πόλης και του νησιού. Φτάνεται εύκολα, καθώς περιδιαβαίνοντας την Παλιά Πόλη και την οδό Νικηφόρου Θεοτόκη, ενώ έχετε αφήσει πίσω σας το Λιστόν, βλέπετε στα δεξιά σας να ανοίγεται η ομώνυμη πλατεία με τον Ιερό Ναό να δεσπόζει στο βάθος. Πρόκειται για ένα απλό κτίσμα εξωτερικά. Μονόκλιτη ξυλόστεγη επτανησιακού βασιλικού ρυθμού, κτητορική άλλοτε της οικογένειας Βούλγαρη, που είχε στην κατοχή της και το σκήνωμα του Αγίου, προσομοιάζει περισσότερο με τους χριστιανικούς ναούς της Δύσης παρά της Ανατολής, καθώς της λείπουν τα αυστηρά βυζαντινά πρότυπα, που απαντώνται στην ηπειρωτική Ελλάδα.

Πρόκειται για ένα γεγονός που εξηγείται πολύ εύκολα καθώς η Κέρκυρα υπήρξε επί αιώνες βενετοκρατούμενη και δεν γνώρισε τον οθωμανικό ζυγό, χαρακτηριστικό όλων των Επτανήσων, που δέχτηκαν έτσι απρόσκοπτα τις επιδράσεις της Ιταλικής Αναγέννησης και κατά συνέπεια της Τέχνης του 17ου αιώνα.

Το σχήμα της λοιπόν είναι μακρόστενο και χαμηλοτάβανο όπως σε όλες τις εκκλησίες των νησιών του Ιονίου, με εντυπωσιακό πυργοειδές καμπαναριό, το οποίο μοιάζει εξαιρετικά με το καμπαναριό της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία(San Giorgio dei Greci), με τις οποίες χτίστηκαν την ίδια περίπου εποχή.

Όταν διαβείτε την είσοδο το βλέμμα σας θα παγιδεύσει η «ουρανία», η οροφή της εκκλησίας, που αποτελείται από 17 χρυσοποίκιλτα φατνώματα, στα οποία αναπαριστώνται σκηνές τόσο από τη ζωή του Αϊ-Σπυρίδωνα όσο και από τα Ευαγγέλια.

Τα πλαίσια των φατνωμάτων είναι τα αυθεντικά ενώ οι τοιχογραφίες είναι αντίγραφα των αρχικών, που είχε φιλοτεχνήσει ο Παναγιώτης Δοξαράς το 1727. Τις τοιχογραφίες, οι οποίες καταστράφηκαν από την υγρασία, αντικατέστησε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ο Ασπιώτης.

Το μαρμάρινο τέμπλο του ναού, που σχεδόν αγγίζει την «ουρανία», έργο του αρχών του 20ου αιώνα, είναι ένα ακόμα χαρακτηριστικό της επτανησιακής αρχιτεκτονικής. Να σημειωθεί εδώ ότι το παλιό λίθινο τέμπλο της εκκλησίας μεταφέρθηκε στο ναό του Αγίου Γεωργίου Π. Φρουρίου, μια εκκλησία που κουβαλά τη δική της ιστορία.Το λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα φυλάσσεται σε μία αργυρή πολυτελή λάρνακα, έργο του 19ου αιώνα, που βρίσκεται τοποθετημένη στα δεξιά του Ιερού.

Οινοτουρισμός στο Bodegas Torres

Η εταιρία Bodegas Torres είναι μια ιστορική εταιρία παραγωγής κρασιού που ιδρύθηκε το 1870. Η εταιρία διαθέτει τεράστιες εκτάσεις με αμπελώνες στην περιοχή του Penedès της Καταλονίας που είναι και Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης (ΠΟΠ) καθώς επίσης και στην υπόλοιπη Ισπανία, στην Χιλή και στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ. Το κέντρο επισκεπτών βρίσκετε στην καρδιά του κάμπου με τους αμπελώνες και προσφέρει διάφορες δραστηριότητες και πολιτισμικές δραστηριότητες με μοναδικό σκοπό την διάδοση της κουλτούρας του κρασιού. Η είσοδος κοστίζει 15 ευρώ (τιμή καλοκαίρι 2011) και κατά την διάρκεια της επίσκεψης μπορείτε να δοκιμάσετε ποικιλίες από τα τοπικά κρασιά μαζί με συνοδεία από τάπας (μεζέδες), θα μάθετε κάποια μυστικά της παραγωγής και της τέχνης της γευσιγνωσίας κρασιών ενώ μπορείτε να επισκεφτείτε και τους αμπελώνες.

Πρόσβαση: Χρησιμοποιήστε το τρένο η το ΚΤΕΛ για να φτάσετε στην κωμόπολη Villafranca και στην συνέχεια με ένα ταξί μπορείτε να μεταφερθείτε στο κέντρο υποδοχής επισκεπτών Bodegas Torres.

Ενυδρείο Βαρκελώνης

Το Ενυδρείο της Βαρκελώνης είναι το μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο της Μεσογείου και το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο. Στεγάζεται σε ένα πολύ όμορφο κτίριο στο οποίο φιλοξενούνται τα πλέον αντιπροσωπευτικά είδη της θαλάσσιας ζωής. Άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του στο κοινό τον Σεπτέμβριο του 1995 και μέχρι σήμερα έχει δεχθεί πάνω από 14 εκατομμύρια επισκέπτες από όλες τις γωνιές του κόσμου. Έχει 35 δεξαμενές, 450 διαφορετικά είδη ψαριών και θαλάσσιων φυτών, και ένα τούνελ μήκους 80 μέτρων, όπου καρχαρίες και σκυλόψαρα κάνουν τη βόλτα τους πάνω από τα κεφάλια των επισκεπτών. Eκτός από τις δεξαμενές, διατίθεται μια αίθουσα 168 θέσεων στην οποία προβάλλονται ντοκιμαντέρ για τη θαλάσσια ζωή του πλανήτη κάνοντας την επίσκεψη σας πιο ολοκληρωμένη, καφέ και εστιατόριο, αίθουσα για παιδικά πάρτυ, κατάστημα αναμνηστικών και φωτογραφείο. Επίσης, για τους πιο τολμηρούς, με τη βοήθεια δυτών και εκπαιδευτών μπορείτε να βουτήξετε στη δεξαμενή με τους καρχαρίες και να βρεθείτε σε απόσταση αναπνοής με τα απίστευτα αυτά ψάρια. Η τιμή εισόδου είναι λίγο τσιμπημένη αλλά η εμπειρία είναι μοναδική. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα του Ενυδρείου της Βαρκελώνης.

Η πόλη του φωτός Παρίσι

 

Πύργος του Άιφελ

Ο πύργος του Άιφελ (γαλλικά: La Tour Eiffel) είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού. Κατασκευάστηκε το 1889 από τον μηχανικό Γουστάβο Άιφελ και σήμερα αποτελεί ένα από τα γνωστότερα κτίρια στον κόσμο. Με ύψος 325 μέτρα (300 χωρίς την κεραία) ήταν το πιο ψηλό κτίριο στον κόσμο μέχρι που το ξεπέρασε το Εμπάιρ Στέιτ της Νέας Υόρκης το 1931. Έχει βάρος 10.100 τόνους και η κατασκευή του είναι τόσο σταθερή ώστε παρεκκλίνει μόλις έως 7,5 εκατοστά με σφοδρό άνεμο.

Έχει τρία επισκέψιμα επίπεδα, καθένα προσβάσιμο με σκάλες ή με ανελκυστήρα. Για την άνοδο μέχρι το πρώτο επίπεδο χρειάζονται 300 βήματα (το ίδιο και για το δεύτερο). Το τρίτο και μεγαλύτερο επίπεδο είναι προσβάσιμο μόνο με τον ανελκυστήρα. Και το πρώτο και το δεύτερο επίπεδο διαθέτουν εστιατόριο.Ο πύργος έχει χρησιμοποιηθεί και για πολλές σκηνές ταινιών.

Το παλάτι των Βερσαλλιών

Οι Βερσαλλίες είναι βασιλικό ανάκτορο λίγα χιλιόμετρα έξω από το Παρίσι, στην ομώνυμη πόλη των Βερσαλλιών. Από το 1682 ως το 1789 οι Βερσαλλίες ήταν πρωτεύουσα της Γαλλίας. Σήμερα αποτελεί ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Το Σινικό Τείχος

Το Σινικό τείχος, είναι κινεζική οχύρωση που κατασκευάστηκε από το τέλος του 14ου αιώνα μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της δυναστείας Μινγκ, προκειμένου να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές από τις μογγολικές και τουρκικές φυλές. Η δόμησή του στη σημερινή μορφή προηγήθηκε από διάφορα άλλα τείχη που χτίστηκαν από τον 3ο αιώνα π.Χ. ενάντια στις επιδρομές των νομαδικών φυλών που προέρχονται από τις περιοχές που ανήκουν σήμερα στη Μογγολία και τη Μαντζουρία. Το τείχος εκτείνεται σε μήκος 8.851,8 χλμ, σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση,αποτελώντας το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα.

Κοιλάδα των Πεταλούδων – Πεταλούδες Ρόδος

Η Κοιλάδα των Πεταλούδων αποτελεί το σημείο αναφοράς της δημοτικής κοινότητας, όπως φαίνεται και από το όνομα του. Το πιο ενδιαφέρον και δημοφιλές αξιοθέατο, όχι μόνο της περιοχής, αλλά και ολόκληρου του νησιού της Ρόδου με την μοναδική χλωρίδα και πανίδα της.

Καταπληκτικός βιότοπος που φιλοξενεί κατά τους θερινούς μήνες χιλιάδες πεταλούδες του είδους Panaxia Quadripunctaria όπως επιστημονικά ονομάζεται. Η Κοιλάδα των Πεταλούδων βρίσκεται 5 χλμ νοτιοανατολικά του χωριού Θεολόγος. Η Κοιλάδα ανήκει στο δίκτυο Natura 2000, καλύπτει έκταση 600 στρεμμάτων, η οποία και περιήλθε στην ιδιοκτησία του δήμου μετά από απόφαση της ΕΤΑ ΑΕ να την παραχωρήσει. Στην απόφαση αυτή οδηγήθηκε η διοίκηση της ΕΤΑ, λαμβάνοντας υπ΄ όψιν βεβαίως και το γεγονός ότι έχουν υλοποιηθεί όλες εκείνες οι απαραίτητες υποδομές και τα έργα για την προστασία της Κοιλάδας, καθώς και πλήθος άλλων ενεργειών και δράσεων για τη διαφύλαξη του οικοσυστήματος, αυτού του σπάνιου βιότοπου για ολόκληρο το νησί της Ρόδου. Η Κοιλάδα των Πεταλούδων γεμίζει κατά τους καλοκαιρινούς μήνες με νυχτοπεταλούδες που φθάνουν εδώ κατά χιλιάδες, κατακλύζοντας τους κορμούς των δέντρων πάνω στους οποίους ξεκουράζονται και κοιμούνται. Καθώς πετάνε κατά σμήνη δημιουργούν ανεπανάληπτο σκηνικό καφεκόκκινων εκρήξεων.

Οι πρώτες πεταλούδες εμφανίζονται στην Κοιλάδα στα μέσα Ιουνίου και παραμένουν μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου. Χιλιάδες είναι και οι επισκέπτες της Κοιλάδας! Σεβαστείτε την ηρεμία των Πεταλούδων και περπατήστε κατά μήκος της Κοιλάδας για να αποκτήσετε μια αξέχαστη εμπειρία απολαμβάνοντας τη σπάνια ομορφιά του τοπίου, ακολουθώντας κατάλληλα διαμορφωμένα μονοπάτια μέσα στην οργιώδη βλάστηση και τα γάργαρα νερά, που οδηγούν σε φυσικά η τεχνητά φράγματα συγκέντρωσης του νερού, σε μικρούς καταρράκτες αλλά και σε χώρους αναψυχής. Στο τέλος της διαδρομής μπορείτε να επισκεφθείτε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και να ξεναγηθείτε στα εκθέματα του.

Η πρωταρχική αξία που αποτελεί και πόλο έλξης των χιλιάδων επισκεπτών της Κοιλάδας είναι ακριβώς αυτό το φυσικό περιβάλλον, το τοπίο της και η σημασία της περιοχής ως μοναδικού οικοσυστήματος με μεγάλο οικολογικό ενδιαφέρον. Εξειδικευμένο προσωπικό ασχολείται σε καθημερινή βάση αφενός μεν με θέματα της καθημερινότητας, όπως ανακύκλωση του νερού, πυρασφάλεια, συντηρήσεις κ.α. και αφετέρου σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια Πατρών και Αθηνών για το «καθεστώς ειδικής διαχείρισης» και καθορισμού ζωνών, καθώς και στον χώρο της έρευνας.

Η προσπάθεια εξοικονόμησης νερού για την αντιμετώπιση της ανομβρία των τελευταίων ετών, είχε σαν αποτέλεσμα την εφαρμογή εξελιγμένων συστημάτων ανακύκλωσης, με τη χρησιμοποίηση μικρών φραγμάτων αλλά και σύγχρονης τεχνολογίας.

Καθεδρικός Ναός Αγίου Βασιλείου

Ο Καθεδρικός Ναός της Μεσιτείας της Παρθένου της Τάφρου (ρωσ. Собор Василия Блаженного) πιο γνωστός ως Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου του Ευλογημένου ή Καθεδρικός του Αγίου Βασιλείου) είναι μια εκκλησία με πολλούς κρεμμυδοειδείς τρούλους, η οποία βρίσκεται στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας και είναι το σύμβολό της.

Την ανέγερση του Καθεδρικού Ναού ζήτησε ο Τσάρος Ιβάν ο Τρομερός και κτίστηκε μεταξύ των ετών 1555 και 1561 σε ανάμνηση της κατάκτησης του Χανάτου του Καζάν. Το 1588 ο Τσάρος Φιοντόρ ο Κωδωνοκρούστης προσέθεσε ένα παρεκκλήσιο στην ανατολική πλευρά του ναού, πάνω από τον τάφο του Αγίου Βασιλείου του διά Χριστόν σαλού (Василий Блаженный), από τον οποίο πήρε ολόκληρος ο Καθεδρικός Ναός το όνομά του.

Κοντινή άποψη του Ναού

Ο Ναός βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της Κόκκινης Πλατείας, ακριβώς απέναντι από το Κρεμλίνο. Δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος. Αποτελείται από εννέα παρεκκλήσια, κτισμένα γύρω από ένα κεντρικό κτίριο. Η αρχική ιδέα ήταν το κάθε παρεκκλήσιο να αφιερωθεί σε άγιο, στην ημέρα μνήμης του οποίου ο Τσάρος πέτυχε στρατιωτική νίκη. Οι χαρακτηριστικοί κρεμμυδόσχημοι τρούλοι του ακολουθούν την παραδοσιακή ρωσική ναοδομία και σε συνδυασμό με την πολυχρωμία τους διαμορφώνεται το τελικό εντυπωσιακό σύνολο. Ο θρύλος λέει ότι ο Ιβάν ο Τρομερός τύφλωσε τον αρχιτέκτονα Ποστνίκ Γιάκοβλεφ, μόλις τελείωσε ο Ναός, για να τον εμποδίσει να ξανακτίσει κάτι τόσο εντυπωσιακό.

Σε έναν κήπο μπροστά στο Ναό βρίσκεται ένα μπρούτζινο άγαλμα προς τιμήν των Ντμίτρι Ποζάρσκι και Κουζμά Μίνιν, εθελοντών στην αντίσταση ενάντια στους εισβολείς Πολωνούς στα τέλη του 16ου και αρχές του 17ου αιώνα. Αρχικά το άγαλμα είχε στηθεί στο κέντρο της Κόκκινης Πλατείας, αλλά η σοβιετική Κυβέρνηση θεώρησε ότι εμπόδιζε τις μεγαλειώδεις στρατιωτικές παρελάσεις και το μετακίνησε μπροστά στο Ναό το 1936.Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βασιλείου δεν πρέπει να συγχέεται με το Κρεμλίνο. Βρίσκεται ακριβώς δίπλα του, αλλά δεν αποτελεί κατά κανένα τρόπο συνέχειά του ή τμήμα του.

Το Ερμιτάζ

Το Ερμιτάζ (ρωσ.: Эрмитаж) αποτελεί το μεγαλύτερο και ένα από τα παλαιότερα μουσεία στον κόσμο, καθώς και ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αγίας Πετρούπολης. Φιλοξενείται σε ένα συγκρότημα έξι κτιρίων, τα παλαιά Χειμερινά Ανάκτορα, στις όχθες του ποταμού Νέβα. Ανάμεσα στα σημαντικά εκθέματα του μουσείου, περιλαμβάνεται η συλλογή έργων δυτικοευρωπαϊκής τέχνης με έργα των Λεονάρντο ντα Βίντσι, Ωγκύστ Ροντέν, Πάμπλο Πικάσσο, Ανρί Ματίς, Πωλ Γκωγκέν, Πωλ Σεζάν, Κλωντ Μονέ, Ρέμπραντ και άλλων. Φιλοξενούνται ακόμα εκθέματα από την αρχαία Ελλάδα, την Αίγυπτο και τη Ρώμη, καθώς και μεγάλες συλλογές ειδών κοσμηματοποιίας. Ο συνολικός αριθμός των έργων που ανήκουν στις συλλογές του Ερμιτάζ ξεπερνούν τα 3.000.000.

Η λέξη ερμιτάζ (hermitage) είναι γαλλική, εκ παραφθοράς της ελληνικής λέξης ερημητήριο. Με τον όρο αυτό αποκαλούσαν οι Γάλλοι οποιαδήποτε εξοχική ή απόκεντρη κατοικία κυρίως για μονήρη ανάπαυση ή αναψυχή. Γνωστότερο τέτοιο ερημητήριο στη Γαλλία ήταν ο παλαιός πύργος που κτίσθηκε το 1225 από τον ιππότη Γκάσπαρ ντε Σπέριμπεργκ, στην αριστερή όχθη του Ροδανού, στη πεδιάδα Μονμαρσύ, σε μια γραφική οινοπαραγωγική περιοχή της οποίας τα κρασιά είναι ονομαστά. Σ΄ αυτό το ερημητήριο διέμεινε επίσης και ο Ρουσσώ.

Βαλκανικός Βοτανικός Κήπος Κρουσσίων

Ο Βαλκανικός Βοτανικός Κήπος Κρουσσίων (Β.Β.Κ.Κ.) είναι ένας από τους νεώτερους κήπους της Ευρώπης. Βρίσκεται μέσα σε φυλλοβόλα δρυοδάση του Μαυροβουνίου της οροσειράς των Κρουσσίων με πλούσια χλωρίδα που περιλαμβάνει τουλάχιστον 1.072 φυτικά taxa (είδη και υποείδη). Ο χώρος ανήκει σε μια ζώνη προστατευόμενων περιοχών βάσει διεθνών συμβάσεων (Σύμβαση Ramsar για τους υγροτόπους, περιοχές υπό ένταξη στο Δίκτυο Προστατευόμενων περιοχών ΦΥΣΗ 2000). Συγκεκριμένα στην ευρύτερη περιοχή του ΒΒΚΚ οι προτεινόμενες περιοχές για ένταξη στο δίκτυο ΦΥΣΗ 2000 είναι: Λίμνη Κερκίνη - Κρούσσια - Κορυφές Όρους Μπέλλες, Λίμνη Πικρολίμνη, Υδροχαρές δάσος Μουριών, Λίμνη Δοϊράνη. Ο ΒΒΚΚ - Εργαστήριο ως μέλος της BGCI συμβάλλει αποφασιστικά στη σύσταση ενός Εθνικού Δικτύου Ελληνικών Βοτανικών Κήπων καθώς και στη δημιουργία ενός Φορέα Διαχείρισης των Βοτανικών Κήπων της Ελλάδας οι οποίοι ανήκουν σε Δημόσιους Φορείς ή φορείς του ευρύτερου Δημόσιου τομέα.

Σκοπός ανάπτυξης του βαλκανικού βοτανικού κήπου είναι μεταξύ άλλων και η προστασία φυσικών οικοσυστημάτων που περιλαμβάνουν τις πέντε βασικές ζώνες βλάστησης της Ελλάδας. Στον βαλκανικό βοτανικό κήπο δημιουργήθηκαν κατάλληλες συνθήκες για την ανάπτυξη, την ταξινόμηση και μελέτη φυτών που υπάρχουν μόνο στα Βαλκάνια. Ακόμη σημαντική είναι και η καλλιέργεια διαφόρων ειδών αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών της βαλκανικής χλωρίδας.

Ο επισκέπτης έχει την ευκαιρία να θαυμάσει και να απολαύσει την μακεδονική φύση σε ένα περιβάλλον πλούσιο από αυτοφυή φυτά, αλλά και από καταρράκτες, τεχνητές λίμνες, διαμορφωμένα μονοπάτια, ρυάκια, παρατηρητήρια και φυσικά λιβάδια.

Το Μπλε Τζαμί

Το Μπλε Τζαμί ή Τζαμί του Σουλτάνου Αχμέτ, ή Αχμέτ Τζαμί, ή Αχμιντιέ Τζαμί (στα τούρκικα Sultanahmet Camii) είναι το ωραιότερο και μεγαλύτερο τζαμί στην Κωνσταντινούπολη, ξακουστό και για την αρμονία του. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της Ισλαμικής αρχιτεκτονικής παγκοσμίως και αρχιτέκτονάς του υπήρξε ο Σεντεφχάρ Μεχμέτ Αγάς (Sedefhar Mehmet Ağa) μαθητής του Μιμάρ Σινάν.

Το τζαμί χτίστηκε μεταξύ 1609 και 1616 με διαταγή του σουλτάνου Αχμέτ Α' -από τον οποίο πήρε και το όνομά του- όταν αυτός ήταν σε ηλικία 20 ετών. Βρίσκεται στο παλαιότερο τμήμα της Κωνσταντινούπολης, κοντά στην τοποθεσία του αρχαίου Ιππόδρομου (Ατ Μεϊντάνι), και απέναντι (δυτικά) από την Αγία Σοφία.

Είναι επίσης πολύ κοντά στο Τοπκαπί, τόπο διαμονής των Σουλτάνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι το 1853, που είναι στη συνέχεια της Αγίας Σοφιάς, ανατολικά, επί της ευρωπαϊκής ακτής του Βόσπορου. Για κάποιον που βλέπει την παραλία από τη θάλασσα, οι θόλοι και οι μιναρέδες του Μπλε τζαμιού δίπλα στην Αγιά Σοφιά κυριαρχούν στη θέα της Κωνσταντινούπολης.

Το τζαμί αυτό χτίστηκε στο κέντρο της νοτιοδυτικής πλευράς του ιπποδρόμου επίτηδες απέναντι από την Αγία Σοφία, έτσι ώστε να δεσπόζει κατά την προσέγγιση των πλοίων. Η κατασκευή αυτού του οικοδομήματος είχε τόσο ενθουσιάσει τον νεαρό Σουλτάνο που λέγεται ότι και ο ίδιος εργάσθηκε για την ανέγερσή του. Δυστυχώς όμως για τον ίδιο τον Σουλτάνο δεν πρόλαβε να χαρεί πολύ το περίλαμπρο αυτό οικοδόμημα λόγω του θανάτου του ένα μόλις χρόνο μετά το άνοιγμα των θυρών του. Μάλιστα, έχει ταφεί μέσα στο τζαμί. Σήμερα, και τα δυο κτίρια συναποτελούν ένα μοναδικό ιστορικό και αρχιτεκτονικό σύνολο.

Το τζαμί έγινε γνωστό στη Δύση σαν "Μπλε Τζαμί" λόγω της κυριαρχίας του μπλε χρώματος στην εσωτερική του διακόσμηση. Παρόλα αυτά, το μπλε χρώμα δεν ήταν μέρος της αρχικής διακόσμησης του τζαμιού και στις μέρες μας έχει ξεκινήσει η διαδικασία αφαίρεσής του. Σήμερα, το τζαμί δεν δίνει ιδιαίτερα την εντύπωση του "μπλε" στους επισκέπτες.

Ο αρχιτέκτονας του Αχμέτ του Α΄ είχε λάβει εντολή να μη λυπηθεί κανένα έξοδο, προκειμένου να δημιουργήσει τον πιο εντυπωσιακό και όμορφο τόπο λατρείας του Ισλάμ στον κόσμο. Μάλιστα ο Σουλτάνος είχε διατάξει, πριν φύγει για τη Μέκκα, να κατασκευαστεί ο τρούλος από ατόφιο χρυσό. Αυτό φυσικά δεν θα μπορούσε να συμβεί λόγο του βάρους του χρυσού. Ο αρχιτέκτονας τότε κατασκεύασε τον τρούλο με απλά υλικά, ενώ για να σώσει την ζωή του πρόσθεσε και 6 μιναρέδες γύρω από το Τζαμί, δικαιολογούμενος στον Σουλτάνο πως υπήρξε θύμα παρανόησης, (ο αριθμός "έξι" (αλτί) και η λέξη "χρυσός" (αλτίν) προφέρονται σχεδόν το ίδιο στα Τούρκικα)!

Η βασική δομή του τζαμιού είναι περίπου κυβική, 53 επί 51 μέτρα. Όπως συμβαίνει με όλα τα τζαμιά, είναι έτσι προσανατολισμένο ώστε όταν οι πιστοί κάνουν την προσευχή τους να είναι στραμμένοι προς τη Μέκκα. Διακρίνεται σε τρία μέρη: την εξωτερική αυλή, την εσωτερική αυλή (προαύλιο) και το κυρίως οικοδόμημα.

Μαδέρα

Γεωλογική ιστορία και ηφαιστειακή δραστηριότητα

Το νησί της Μαδέρα βρίσκεται στην κορυφή ενός τεράστιου υποθαλάσσιου ηφαιστειακού κώνου, ο οποίος ανέρχεται τον Ατλαντικό πυθμένα με βάθος 6 χλμ. Ο κώνος ανήκει στην υποθαλάσσια οροσειρά Τόρε της Αφρικανικής τεκτονικής πλάκας, με προσανατολισμό στον άξονα ανατολής-δύσης. Ο σχηματισμός του κώνου του ηφαιστείου ξεκίνησε κατά το Μειοκαίνιο πριν από περίπου 5 εκατ. χρόνια και συνεχίστηκε κατά το Πλειοκαίνιο μέχρι πριν περίπου 700.000 χρόνια. Τα έντονα φαινόμενα διάβρωσης έχουν σχηματίσει γεωλογικούς αμφιθεατρικούς σχηματισμούς στο νότιο και κεντρικό τμήμα του νησιού.

Η ηφαιστειακή δραστηριότητα συνεχίστηκε και σε πρόσφατους γεωλογικούς χρόνους, με αποθέσεις λάβας και σκωρίας στα εδάφη του νησιού. Η πιο πρόσφατη ηφαιστειακή έκρηξη έγινε στο κεντροδυτικό τμήμα της Μαδέρα πριν από περίπου 6.500 χρόνια, σχηματίζοντας επιπλέον ηφαιστειακά πετρώματα.

Βιοποικιλότητα

Τυπικά γηγενή άνθη της Μαδέρα

Η χαρακτηριστική μεγάλη λευκή πεταλούδα της Μαδέρα.

Η Μαδέρα έχει τρία ενδημικά είδη πτηνών: το θαλασσοπούλι Ζίνο (Zino), το περιστέρι Τροκάζ (Trocaz) και τον κοκκινολαίμης της Μαδέρα. Αποτελεί επίσης σημαντικό ενδιαίτημα για άλλα θαλασσοπούλια, που έρχονται εδώ την περίοδο της αναπαραγωγής.

Η περιοχή της Μακαρονέσια στο νησί κατέχει μία σημαντική ποικιλία χλωρίδας. Στην πραγματικότητα, η σύσταση και η ωριμότητα της χλωρίδας του αρχιπελάγους είναι αρκετά όμοια με τα δάση της Τριτογενούς περιόδου που κάλυπταν την νότια Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική εκατομμύρια χρόνια πριν.

Η μεγάλη βιοποικιλότητα της Μαδέρα συνδέεται φυτογεωγραφικά με τη λεκάνη της Μεσογείου, την Αφρική, την Αμερική και την Αυστραλία. Το ενδιαφέρον για την τοπική χλωρίδα έχει αυξηθεί ιδιαίτερα πρόσφατα, με την ανακάλυψη ορισμένων ειδών επιφύτων και βρυοφύτων χωρίς ταξινομημένη καταχώριση. Επίσης, η τοπική πανίδα έχει αρκετά ενδημικά είδη, όπως η εξαιρετικά σπάνια μεγάλη λευκή πεταλούδα της Μαδέρα, αλλά η τοπική νυχτερίδα, ορισμένα είδη σαύρας, αλλά και πτηνά, όπως παραπάνω. Η μεγαλύτερη αράχνη ταραντούλα της Ευρώπης έχει βρεθεί στα νησιά Ντεσέρτας και έχει μέγεθος όσο μία παλάμη ανθρώπου. Το νησιά, στο σύνολό τους, έχουν περισσότερα από 250 είδη χερσαίων μαλάκιων (σαλιγκάρια και σκουλήκια), με ιδιαίτερα ασυνήθιστο κέλυφος σε σχέση με το χρώμα και τη μορφή. Τα περισσότερα είναι ενδημικά και προστατευόμενα.

Σύδνευ

Royal Botanic Gardens – Βασιλικοί Βοτανικοί Κήποι

Τι είναι καλύτερο από έναν ωραίο περίπατο μέσα σε έναν πλούσιο σε βλάστηση βοτανικό κήπο και ειδικά όταν η είσοδος είναι ελεύθερη. Σε μια πολύβουη πόλη που έχει να προσφέρει τόσα πολλά στους επισκέπτες μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, είναι τόσο εύκολο να απολαύσει κάνεις την αύρα των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων. Οι κήποι υπήρξαν κάποτε το πρώτο αγρόκτημα του 18ου  αιώνα, και μετά από χρόνια δημιουργήθηκαν οι κήποι σε ένα πρόγραμμα για την μελέτη φυτών. Σήμερα, είναι κυριολεκτικά μια ανάσα καθαρού αέρα μέσα στην  θορυβώδη πόλη.

Jenolan Caves – Τα Σπήλαια Jenolan

 Κάντε ένα μικρό ημερήσιο ταξίδι έξω από την πόλη και ανακαλύψτε τις μυστήριες σπηλιές του Σύδνεϋ. Τα Σπήλαια Jenolan είναι ακόμα κάτω από ενεργό εξερεύνηση. Είναι γεμάτα με θαλάσσια απολιθώματα και πολύεπίπεδα περάσματα. Για μια τρομακτική εμπειρία, λάβετε μέρος στην νυχτερινή εκδρομή για εντοπισμό φαντασμάτων. Σημείωση: Ολόκληρος ο χώρος είναι ένα Εθνικό Πάρκο, που βρίσκεται στην περιοχή των Blue Mountains (Μπλε Βουνών) που είναι επίσης ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός γεμάτος με άγρια πανίδα και χλωρίδα.

Νέα Υόρκη Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης

Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (Museum of Modern Art ή MoMA) είναι ένα μουσείο μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης που βρίσκεται στην περιοχή του Μανχάταν. Θεωρείται πως κατέχει σήμερα μία από τις σημαντικότερες συλλογές έργων μοντέρνας τέχνης στον κόσμο με έργα των σπουδαιότερων σύγχρονων καλλιτεχνών όπως του Πάμπλο Πικάσσο, του Ανρί Ματίς, του Βίνσεντ βαν Γκογκ, του Σεζάν, του Νταλί ή του Τζάκσον Πόλοκ.

Για πρώτη φορά λειτούργησε για το κοινό στις 7 Νοεμβρίου του 1929 ενώ τότε στεγαζόταν στο κτίριο Heckscher καταλαμβάνοντας συνολικά έξι αίθουσες. Δέκα χρόνια αργότερα, οι αρχιτέκτονες Philip L. Goodwin και Edward Durell Stone σχεδίασαν ένα κτίριο ειδικά για τις ανάγκες του μουσείου που αποτέλεσε και την πρώτη μόνιμη εστία του. Το 2002 ο αρχιτέκτονας Yoshio Taniguchi σχεδίασε το νεότερο κτίριο που στεγάζει σήμερα το μουσείο και το οποίο εγκαινιάστηκε στις 20 Νοεμβρίου του 2004. Στη σημερινή του μορφή, το μουσείο αποτελείται από έξι ορόφους και καταλαμβάνει συνολικά 58 000 m².

Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει τους τομείς:

• Αρχιτεκτονική, Βιομηχανικός σχεδιασμός, Γραφικές Τέχνες
• Σχέδια ζωγραφικής
• Ταινίες και οπτικοακουστικό υλικό
• Ζωγραφική και Γλυπτική
• Φωτογραφία
• Εκτυπώσεις και εικονογραφημένα χειρόγραφα

Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών είναι ένα από τα πιο σημαντικά μουσεία της Ελλάδας. Οι συλλογές του περιλαμβάνουν αρχαία αντικείμενα που ανακαλύφθηκαν στον αρχαιολογικό χώρο του μαντείου των Δελφών και κυρίως αναθήματα αφιερωμένα στο ιερό.

Το πρώτο μουσείο στους Δελφούς, αποτελούμενο από δύο πτέρυγες, οικοδομήθηκε το 1903 σε σχέδια του Γάλλου αρχιτέκτονα Αλμπέρ Τουρνέρ, με δωρεά του ευεργέτη Α. Συγγρού, για να στεγάσει τα ευρήματα της μεγάλης γαλλικής ανασκαφής, που είχε αρχίσει το 1892.

Το 1935 αποφασίστηκε η κατασκευή ενός μεγαλύτερου μουσείου. Η νέα έκθεση τελείωσε το 1939, αλλά η κήρυξη του πολέμου δεν επέτρεψε να ανοίξει στο κοινό. Το μουσείο άδειασε από τα εκθέματα, πολλά από τα οποία, όπως ο Ηνίοχος, μεταφέρθηκαν στην Αθήνα. Το 1952 ξεκίνησε ο επαναπατρισμός των εκθεμάτων.

Το 1958 αποφασίσθηκε πλήρης ανανέωση και τα έργα άρχισαν το καλοκαίρι του 1958, βασισμένα σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πάτροκλου Καραντινού. Η νέα μουσιακή έκθεση έφερε την σφραγίδα των αρχαιολόγων Χρήστου Καρούζου και Ιωάννας Κωνσταντίνου. Δίπλα στο μουσείο οικοδομήθηκαν εργαστήρια αποθήκες, γλυπτών, αγγείων και αρχιτεκτονικών μελών. Η επανέκθεση των αρχαίων διήρκεσε από το 1960 ως το 1963. Το 1975 το μουσείο εμπλουτίστηκε με τα χρυσελεφάντινα αντικείμενα που βρέθηκαν στις ανασκαφές στην Ιερά Οδό. Η τελευταία μεγάλη ανακαίνιση του μουσείου πραγματοποιήθηκε το 1999 από το Υπουργείο Πολιτισμού και έγινε αναδιαρρύθμιση των εκθεμάτων σύμφωνα με την τελευταία μουσειολογική αντίληψη. Υπεύθυνος αρχιτέκτονας ήταν ο Αλέξανδρος Τομπάζης.

Μουσείο Ακρόπολης Αθήνα

Το Mουσείο Ακρόπολης είναι αρχαιολογικό μουσείο επικεντρωμένο στα ευρήματα του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης των Αθηνών. Το μουσείο κτίσθηκε για να στεγάσει κάθε αντικείμενο που έχει βρεθεί πάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης και στους πρόποδές του καλύπτοντας μία ευρεία χρονική περίοδο από την Μυκηναϊκή περίοδο έως την Ρωμαϊκή και Παλαιοχριστιανική Αθήνα ενώ ταυτόχρονα βρίσκεται πάνω στον αρχαιολογικό χώρο Μακρυγιάννη, κατάλοιπο των Ρωμαϊκών και πρώιμων βυζαντινών Αθηνών.

Το νέο κτήριο του μουσείου θεμελιώθηκε το 2003 και άνοιξε για το κοινό στις 21 Ιουνίου 2009. Στις 20 Ιουνίου του 2009, πραγματοποιήθηκαν, μεγαλοπρεπώς, τα εγκαίνια του Μουσείου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, παρουσία του Προέδρου της Ε.Ε. και πλήθους ξένων ηγετών. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς, σε μια συμβολική κίνηση, που μεταδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, τοποθέτησε κόμμάτι μαρμάρου που επεστράφη από το Μουσείο του Βατικανό, στη Μετώπη του Παρθενώνα. Η κίνηση αυτή συμβόλισε το ελληνικό αίτημα για επανένωση των μαρμάρων στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Εκτίθενται περίπου 4.000 αντικείμενα σε ένα χώρο 14.000 τετραγωνικών μέτρων. Πρόεδρος του οργανισμού του μουσείου είναι ο επίτιμος καθηγητής Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, Δημήτριος Παντερμαλής.

Αξιοθέατα Ολλανδίας

To Βασιλικό Παλάτι

Το Βασιλικό Παλάτι (Het Koninklijk Paleis Amsterdam): βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της πόλης, στην πλατεία Νταμ (Dam). Κατασκευάστηκε μεταξύ 1648 και 1665 ως δημαρχείο, σε σχέδια του Γιάκομπ φαν Κάμπεν (Jacob van Campen). Υπήρξε το σημαντικότερο ιστορικό και πολιτιστικό κτήριο του Χρυσού Αιώνα και ανήκει στα 100 σημαντικότερα Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Άμστερνταμ.
Απετέλεσε, στην εποχή του, το μεγαλύτερο μη θρησκευτικό κτήριο του Παλαιού Κόσμου. Η μνημειακή κατασκευή, που κόστισε 8,5 εκατομμύρια χoύλντεν (gulden), ένα απίστευτα μεγάλο ποσό για τον 17ο αιώνα, συμβόλιζε το ελεύθερο πνεύμα της πόλης (Vrijzinnigheid). Το κτήριο στηριζόταν σε 13.659 ξύλινους πασσάλους (heipalen) και το κύριο δομικό υλικό είναι ο αμμόλιθος Μπεντχάιμερ, ενώ στο εσωτερικό του κυριαρχεί το μάρμαρο. Χαρακτηρίζεται ως «αυστηρό στη διακόσμηση αλλά λαμπερό στο σχεδιασμό» του. Έχει είσοδο με διακόσμηση κορινθιακού ρυθμού, 2 ορόφους και μνημειακή κεντρική σάλα, μήκους 40, ύψους 30 και πλάτους 20 μέτρων περίπου.
Η χρήση του άλλαξε το 1808, όταν χρησιμοποιήθηκε από το Ναπολέοντα Βοναπάρτη ως βασιλική κατοικία και παρέμεινε έτσι για πολύ καιρό, μετά την επιστροφή του σε ολλανδικά χέρια. Στον 20o αιώνα έγιναν πολλές εργασίες συντήρησης και, από το 1960, άνοιξε για το κοινό. Μεταξύ 2005 και 2009 έκλεισε πάλι, διότι πραγματοποιήθηκαν εκτεταμένα έργα συντήρησης στο εσωτερικό του. Σήμερα, δεν χρησιμοποιείται μεν ως βασιλική κατοικία, αλλά στεγάζει όλες τις επισκέψεις των βασιλικών μελών στο Άμστερνταμ, καθώς και όλες τις εορταστικές ή επετειακές εκδηλώσεις που σχετίζονται με τους Ολλανδούς «γαλαζοαίματους».

Το Μπέρλάχε (De Berlage)

Eντυπωσιακό κτήριο στη Ντάμρακ (Damrak), κατασκευασμένο μεταξύ 1898 και 1903, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Χέντρικ Πέτρους Μπέρλάχε (Hendrik Petrus Berlage), απ’όπου και η ονομασία του. Το βασικό δομικό του υλικό είναι το κόκκινο τούβλο ενώ διαθέτει 3 ορόφους, γυάλινη οροφή και πύργο ύψους 40 μέτρων στην είσοδο.

Κατασκευάστηκε για να στεγάσει και να εξυπηρετήσει τις οικονομικές δραστηριότητες των εμπόρων και πολιτών του Άμστερνταμ, όμως ο ρόλος του ήταν πολλαπλός: χρηματιστήριο, ανταλλακτήριο αγαθών (κυρίως για εμπόρους), ταχυδρομείο, τηλεφωνικό κέντρο, αστυνομικό τμήμα, συνεδριακός χώρος, πολιτιστικό κέντρο, ήταν κάποιες από τις λειτουργίες του.

Σήμερα χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός, συνεδριακός και συναυλιακός χώρος. Είναι στη λίστα με τα 100 σπουδαιότερα Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ολλανδίας (Rijksmonumenten).

Βεργίνα

Η Βεργίνα βρίσκεται περίπου μισή ώρα μακριά από τη Νάουσα, σε απόσταση συνολικά 33 χιλιομέτρων περίπου (19 χιλιόμετρα μέχρι την Βέροια συν 14 επιπλέον από εκεί για Βεργίνα. Στην διαδρομή, θα περάσετε και από το φράγμα του Αλιάκμονα).

Η Βεργίνα είναι πολύ κοντά στις Αιγές, την τοποθεσία της αρχαίας πρωτεύουσας της Μακεδονίας και με τις ανασκαφές του αρχαιολόγου Μανόλη Ανδρόνικου (1976-1980) ήρθαν στο φως πολύ σημαντικά ευρήματα.

Το πιο σημαντικό αξιοθέατο της Βεργίνας είναι οι Βασιλικοί Τάφοι στην αρχαία νεκρόπολη των Αιγών. Εκεί έχει διαμορφωθεί ένα μουσείο με τα ευρήματα, ακριβώς δίπλα από τους τάφους, σκεπασμένο με χώμα, όπως ήταν και για τόσα χρόνια οι τάφοι. Περνώντας την είσοδο του μουσείου, σε ένα σκοτεινό περιβάλλο Υπάρχουν πολλά εκθέματα στο μουσείο, αλλά από τα σημαντικότερα και τα πιο γνωστά είναι η χρυσή λάρνακα με το μακεδονικό αστερί που περιείχε τα οστά του βασιλιά Φιλίππου Β´ και το χρυσό στεφάνι που φορούσε ο νεκρός. (Μπορείτε να δείτε περισσότερες πληροφορίες για το μουσείο των βασιλικών τάφων Αιγών, εδώ)

Εκτός από τους βασιλικούς τάφους, στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας, υπάρχουν επίσης το Αρχαίο θέατρο, το Ιερό της Εύκλειας και τα Ανάκτορα. Ένα τηλέφωνο επικοινωνίας για πληροφορίες είναι το 2331092347 (ΙΖ´ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων). Ο επισκέπτης αισθάνεται ότι περνάει σε μία άλλη εποχή.

Από τουριστικής άποψης, η Βεργίνα διαθέτει ξενώνες και ξενοδοχεία, για την διαμονή των επισκεπτών, μαγαζιά με σουβενίρ, καφετέριες και ψητοπωλεία, ειδικά γύρω από την περιοχή του αρχαιολογικού χώρου. Για την διαμονή σας στην περιοχή της Βεργίνας, μπορείτε να δείτε μερικά από τα διαθέσιμα καταλύματα, τις τιμές των δωματίων καθώς και να κάνετε εύκολα online κράτηση

Θριαμβική αψίδα του Γαλέριου

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά μνημεία της Θεσσαλονίκης είναι η Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου, γνωστή και ως Καμάρα, που βρίσκεται στην πάνω πλευρά της οδού Εγνατίας και σε μικρή απόσταση από την Ροτόντα. Αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά σημεία συνάντησης των κατοίκων και επισκεπτών της πόλης.

Η Καμάρα είναι κτίσμα της εποχής της Ρωμαϊκής «Τετραρχίας» (αρχές 4ου μ.Χ. αιώνα) και αποτελεί το ένα σκέλος (δυτικό) μίας στεγασμένης στοάς, που σχηματιζόταν από αψίδες και τόξα. Κατασκευάστηκε για να τιμηθεί ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Γαλέριος, όταν αυτός επέστρεψε νικητής στην πόλη (περί το 306 μ.Χ.) μετά από πολέμους του κατά των Περσών. Η θριαμβική αυτή αψίδα ήταν τοποθετημένη κάθετα στην αρχαία Εγνατία, που διέσχιζε την πόλη (δυτικά προς ανατολικά) και αποτελούσε μέρος του λεγόμενου Γαλεριανού συγκροτήματος (Ρωμαϊκά Ανάκτορα), που αναπτύσσονταν κύρια νοτιοδυτικότερα, στις σημερινές πλατείες Ναυαρίνου και Ιπποδρομίου.

Λευκός Πύργος

Ο Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης είναι οχυρωματικό έργο οθωμανικής κατασκευής του 15ου αιώνα (χτίστηκε πιθανόν μεταξύ 1450-70). Σήμερα θεωρείται χαρακτηριστικό μνημείο της Θεσσαλονίκης και είναι ό,τι έχει σωθεί από την κατεδαφισμένη οθωμανική οχύρωση της πόλης. Η σημερινή μορφή του πύργου αντικατέστησε βυζαντινή οχύρωση του 12ου αιώνα, για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως κατάλυμα φρουράς Γενιτσάρων και ως φυλακή θανατοποινιτών. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο[6] και είναι ένα από πιο γνωστά κτίσματα-σύμβολα πόλεων στην Ελλάδα. Έχει 6 ορόφους, 34 μέτρα ύψος και 70 μέτρα περίμετρo

Το ηφαίστειο στην Νίσυρο

 

Η Νίσυρος είναι το νεώτερο από τα μεγάλα ηφαιστειακά κέντρα της Ελλάδας. Τα παλαιότερα πετρώματα που εμφανίζονται έχουν ηλικία λίγο μεγαλύτερη των 160.000 χρόνων, ενώ τα νεότερα πριν περίπου 15.000 χρόνια.

Συγκαταλέγεται μαζί με τα Μέθανα, τη Μήλο και τη Σαντορίνη στα ενεργά ηφαίστεια της χώρας μας. Όλα αυτά τα ηφαιστειακά κέντρα βρίσκονται κατανεμημένα κατά μήκος μιας ζώνης πλάτους λίγων δεκάδων χιλιομέτρων και μήκους 450 χιλιομέτρων, η οποία αρχίζει από τον Ισθμό της Κορίνθου καταλήγει στη Νίσυρο. Επειδή η ζώνη αυτή έχει σχήμα τόξου και σε αυτήν εστιάζεται η πλέον πρόσφατη ηφαιστειακή δράση στο χώρο του Αιγαίου, ονομάζεται «ενεργό ηφαιστειακό τόξο του νοτίου Αιγαίου».

Η Νίσυρος άρχισε να οικοδομείται σε ένα θαλάσσιο πυθμένα βάθους περίπου 300 μέτρων ο οποίος αποτελείται από ασβεστόλιθους. Τα πετρώματα αυτά έχουν δημιουργηθεί πριν 150 εκατομμύρια χρόνια από δράση και συσσώρευση θαλάσσιων οργανισμών (κοράλλια και κοχύλια). Τα ανώτερα στρώματα   των υποθαλάσσιων λαβών που αποτελούν τα θεμέλια της Νισύρου, τα παλαιότερα δηλαδή πετρώματα που εμφανίζονται στο νησί, μπορούμε να τα παρατηρήσουμε σήμερα στις βορειοδυτικές ακτές του νησιού, καθώς ανοδικές κινήσεις και ρήγματα τα έφεραν πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.

Το ηφαίστειο αναδύεται από τη θάλασσα και αρχίζει να οικοδομεί ένα χερσαίο κώνο πριν περίπου 150.000 χρόνια. Τα επόμενα χρόνια η βίαιη εκρηκτική και η ήπια ηφαιστειακή δράση διαδέχονται η μια την άλλη. Οι εκρήξεις τινάζουν στον αέρα το λιωμένο πέτρωμα που θρυμματίζεται, ψύχεται και ξαναπέφτει στη γη δημιουργώντας λεπτά ή παλιά στρώματα από ηφαιστειακή τέφρα.

Η τελευταία ηφαιστειακή δράση στη Νίσυρο εκδηλώθηκε πριν αρκετές χιλιάδες χρόνια και δεν έχει καταγραφεί στις ιστορικές πηγές. Παρ' όλα αυτά, η Νίσυρος χαρακτηρίζεται σαν ένα κοιμώμενο ενεργό ηφαίστειο.

Αξιοθέατα της Αιγύπτου

ΟΙ πυραμίδες της Γκίζας βρίσκονται στο Οροπέδιο της Γκίζας, απέναντι από τη Μέμφις την  πρωτεύουσα των Φαραώ. Είναι χτισμένες με τεράστιους ογκόλιθους και το μεγεθός τους προκαλέι δέος στον επισκέπτη. Ανάμεσα σε όλες τις πυραμίδες ξεχωρίζει φυσικά αυτή του Χέοπα, η πρώτη που χτίστηκε, και το μοναδικό αποτα επτά θαύματα του κόσμου που σώζεται σήμερα. Το ύψος της 147 μέτρα.

Η Σφίγγα είναι επίσης ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αξιοθέατα της Αιγύπτου. Το ύψους 20 μέτρων άγαλμα έχει το κεφάλι ενός Φαραώ - που φοράει τα βασιλικά κοσμήματα - και το σώμα ενός λιονταριού.

Το Κάιρο, η πρωτεύουσα της Αιγύπτου, είναι εντυπωσιακό. Στην πόλη ξεχωρίζουν η Η Σιταντέλλα ένα μοναδικό δείγμα μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής μεσα στην οποία βρίσκεται το περίφημο τζαμί του Μωχάμεντ Αλί, γνωστό και ως το Αλαβάστρινο Τζαμί.

Απαραίτητη και μία επίσκεψη στην  αγορά του Αλ Χαλίλι το ξακουστό παζάρι της πόλης όπου ο επισκέπτης θα βρει προϊόντα της αραβικής τέχνης.

Η Αλεξάνδρεια με τη μεγάλη ελληνική κοινότητα στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και πατρίδα του Καβάφη, επίσης συναρπάζει. Εδώ δέσποζε κάποτε η ξακουστή Βιβλιοθήκη, η οποία βέβαια καταστράφηκε αλλά πρόσφατα ξαναχτίστηκε με τη βοήθεια της UNESCO.

Στο Λούξορ, παλιά λεγόταν Θήβες,  πρωτεύουσα της Αιγύπτου κατά την αρχαιότητα μπορείτε να θαυμάσετε πλήθος ναών και την κοιλάδα με τους τάφους των βασιλέων.Θαυμαστά μνημεία του αιγυπτιακού πολιτισμού μπορείτε επίσης να δείτε στη Σακκάρα (νεκρόπολη της αρχαίας Αιγύπτου) και  στο Αμπού Σιμπέλ. Εντυπωσιακοί είναι και οι ναοί της Εντφού και του Κομ Όμπο.

Εκτός από το πλήθος τον μνημείων της, η Αίγυπτος προφέρεται και για ταξίδι αναψυχής. Μία κρουαζιέρα στο Νείλο επίσης θα σας μείνει αξέχαστη και η αιγυπτιακή κουζίνα θα σας εκπλήξει αν και χρειάζεται αρκετή προσοχή στην επιλογή του φαγητού. Το θερμό κλίμα επιτρέπει στον ταξιδιώτη να "μεταφερθεί" στο καλοκαίρι ακόμη και όταν στην Ελλάδα είναι χειμώνας.

Μετεώρα

Τα Μετέωρα αποτελούν, μετά το Άγιο ΄Ορος, το μεγαλύτερο και με συνεχή παρουσία από την εποχή της εγκατάστασης των πρώτων ασκητών μέχρι σήμερα μοναστικό σύνολο στον ελλαδικό χώρο. Από τις ιστορικές μαρτυρίες συμπεραίνουμε ότι οι μονές των Μετεώρων ήταν στο σύνολό τους τριάντα. Από τις τριάντα αυτές μονές οι έξι λειτουργούν έως σήμερα και δέχονται πλήθος προσκυνητών. Υπάρχουν όμως και πολλά μικρότερα μοναστήρια εγκαταλελειμμένα. Τα περισσότερα από αυτά είχαν ιδρυθεί στον 14ο αι.

Τον14ο αιώνα, ο Όσιος Αθανάσιος ο Μετεωρίτης, συγκροτεί το πρώτο οργανωμένο μοναστικό κοινόβιο με κανονισμούς και το οργάνωσε σύμφωνα με το τυπικό των οργανωμένων μονών του Αγίου Όρους.

Ονομάστηκαν Μετέωρα από τον Όσιο Μετεωρίτη Αθανάσιο της Μονής του Μεγάλου Μετεώρου. Έκτοτε πάνω στους Ιερούς Βράχους ήρθαν και εγκαταστάθηκαν Μοναχοί και Μοναχές, οι οποίοι κοπιάζουν μέρα και νύχτα με εργασία, νηστεία, αγρυπνία, όχι μόνο για τη δική τους σωτηρία αλλά και για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων με πολύωρες προσευχές και παρακλήσεις.

Τα έξι επισκέψιμα μοναστήρια των Μετεώρων, είναι σήμερα αναστηλωμένα και με συντηρημένο στο μεγαλύτερο μέρος τους τον τοιχογραφικό τους διάκοσμο. Το 1989 η Unesco ενέγραψε τα Μετέωρα στον κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ως ένα ιδιαίτερης σημασίας πολιτιστικό και φυσικό αγαθό.

Σπήλαιο Αγίου Γεωργίου στο Κιλκίς

 

Το σπήλαιο Κιλκίς είναι από τα πιο αξιόλογα της Ελλάδας και βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου Αγίου Γεωργίου, έχει έκταση άνω των χιλίων τετραγωνικών μέτρων και συνολικό μήκος εξερευνημένων διαδρομών τριακοσίων μέτρων και είναι διώροφο. Διαθέτει σπανιότατο διάκοσμο από κοραλλιογενές υλικό και πλήθος σταλακτιτών, σταλαγμιτών και συνθέσεων που του προσδίδουν ξεχωριστή ομορφιά. Επιπροσθέτως, παρουσιάζει επιστημονικό ενδιαφέρον τόσο λόγω ευρημάτων προϊστορικών περιόδων όσο και από ιατρικής πλευράς ως κατάλληλο για θεραπεία αναπνευστικών παθήσεων. Για όλα αυτά αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων επισκεπτών κάθε χρόνο και συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα αξιοθέατα του νομού Κιλκίς.

Η σταγόνα που ρέει από την οροφή του σπηλαίου εξατμίζεται ή πέφτει στο δάπεδο αφήνοντας ένα κρυστάλλινο δακτύλιο, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει ο σταλακτίτης. Η μικρή σταγόνα κρέμεται διστακτικά στην άκρη του σταλακτίτη. Λαμπυρίζει μερικές στιγμές στο αδύνατο πορτοκαλί φως κι ύστερα πέφτει. Ενώνεται κι αυτή με τόσες άλλες σταγόνες στην κρυστάλλινη λιμνούλα στο κοίλωμα του βράχου. Βαθειά μέσα στη γη, κάτω από το Λόφο του Αι-Γιώργη, η φύση συνεχίζει να δακρύζει χιλιάδες , εκατομμύρια χρόνια τώρα. Κι αυτά τα διαμαντένια δάκρυα μεταμορφώνονται αργά σε σταλακτίτες, σταλαγμίτες, τοίχους κοραλλένιους, σχήματα απίθανα, εξωπραγματικά. Ο σταλακτιτικός ή σταλαγμιτικός διάκοσμος του σπηλαίου σχηματίζει μερικές φορές φόρμες που μοιάζουν με πρόσωπα, ζώα, φυτά ή άλλα αντικείμενα. Τότε η φαντασία δίνει διάφορες ονομασίες όπως ο "Ερωδιός" κάτω ή ο "Βούδας πάνω.

Το Σπήλαιο του Κιλκίς παρουσιάζει μεγάλο παλαιοντολογικό ενδιαφέρον. Βρέθηκαν πάνω από 300 δείγματα απολιθωμένων οστών ζώων σε πολύ καλή κατάσταση διατήρησης. Η μελέτη αυτών των οστών έδειξε την παρουσία της στικτής ύαινας (Crocuta crocuta spelaea GOLDFUSS), της αλεπούς (Vulpes vulpes L.), της μεγαλόσωμης νυφίτσας (Mustela Putorius robusta NEWTON), του άγριου βοδιού (Bos primigenius BOJANUS), του μικρόσωμου άγριου άλογου (Equus hydruntius REGALIA), του μεγαλόσωμου αλόγου (Equus caballus cf.germanicus), του γιγαντιαίου ελαφιού (Megaceros sp.) και του κόκκινου ελαφιού (Cervus elaphus L.). Αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία απολιθωμένων δοντιών και οστών που ανήκουν σε μικροθηλαστικά (τρωκτικά). Η ηλικία της πανίδας τοποθετείται στο Ανώτερο Πλειοστόκαινο (10-100,000 χρόνια πριν από σήμερα). Το παλαιό περιβάλλον ήταν λειβαδικό με θάμνους και το παλαιό κλίμα μάλλον θερμό. Οι ύαινες κατοικούσαν στη σπηλιά, ενώ τα φυτοφάγα ζώα είτε βρέθηκαν τυχαία είτε αποτελούσαν την κύρια τροφή των σαρκοφάγων ζώων. Απολιθωμένα οστά, γνάθοι και δόντια της στικτής ύαινας (Crocuta crocuta spelaea) του σπηλαίου Αγίου Γεωργίου Κιλκίς. Στην Ελλάδα εμφανίστηκε περίπου πριν 15.000χρόνια.